Η μεγαλύτερη νίκη του Δημήτρη Διαμαντίδη! (videos)

Θάνος Κοφινάς

Γράφει:
Θάνος Κοφινάς

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης πέρασε πλέον στο πάνθεον των θρύλων του μπάσκετ. Χωρίς και ο ίδιος να το καταλάβει, πέτυχε πολλά περισσότερα από τις επιδόσεις του μέσα στον αγωνιστικό χώρο.


Ο μόνος ανίκητος αντίπαλος στη ζωή είναι ο χρόνος. Είναι ένας νόμος που δεν έχει «παραθυράκια» για να τον παραβείς. Στις 30 Μαΐου 2016, έμελλε να είναι η στιγμή που ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες αθλητές θα έδινε την τελευταία του παράσταση. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης πέρασε πλέον στο πάνθεον των θρύλων του αθλήματος το οποίο υπηρέτησε. Όμως ίσως χωρίς και ο ίδιος να το καταλάβει, πέτυχε πολλά περισσότερα από τις επιδόσεις του μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Τα κατορθώματά αυτού του αθλητή μέσα στα γήπεδα, έχουν καταγραφεί από τους ιστορικούς του αθλήματος. Πέρα από τα νούμερα και τις διακρίσεις όμως, υπάρχουν και πράγματα που δεν καταγράφονται σε καμία στατιστική. Και αυτά ήταν που ανάγκασαν χιλιάδες κόσμου να τον αποχαιρετήσουν με δάκρυα στα μάτια.

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης λοιπόν, κατάφερε να δημιουργήσει ένα μύθο χωρίς ο ίδιος να επιδιώξει κάτι τέτοιο. Το ταλέντο και τα αθλητικά του προσόντα ήταν αδιαμφισβήτητα, όμως ο χαρακτήρας και ο τρόπος συμπεριφοράς του εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων, η προσέγγιση του στο ίδιο το παιχνίδι (γιατί είναι ένα παιχνίδι), δύσκολα μπορεί να βρει ισάξιο του.

Το μεγάλο ευχαριστώ που του οφείλουμε, πέρα από οπαδικές προτιμήσεις, είναι γιατί σε καιρούς που επικρατεί ο ατομισμός και το πάτημα «επί πτωμάτων» για την ανέλιξη στην κορυφή, ο άνθρωπος αυτός όσο ταλέντο και αξία και αν είχε σαν αθλητής, τα έθετε πάντα στην υπηρεσία του συνόλου το οποίο υπηρετούσε. Ποτέ δεν διεκδίκησε δάφνες έστω και αν ήταν αυτός που έδωσε με μια ενέργεια του μια μεγάλη νίκη.

Ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα αυτού του ανθρώπου, είναι πως κατάφερε να αντισταθεί στα «λάγνα φώτα» της δημοσιότητας. Για εκείνον τα πάντα τελείωναν με το τέλος του αγώνα. Ακόμα και όταν όλη η μπασκετική Ευρώπη τον αποθέωνε, πιστός στις αρχές του δήλωνε «τον τίτλο ο καλύτερος παίκτης της Ευρώπης δεν τον δέχομαι. Θεωρώ πως είμαι ένας καλός παίκτης που βοηθάω όσο μπορώ την ομάδα μου και μέσα από αυτή τη βοήθεια έρχονται οι επιτυχίες». Ήταν όμως ο καλύτερος! Η μετριοφροσύνη τελικά δεν είναι για του μέτριους όπως συνηθίζεται να λένε.

Ένα ακόμη μεγάλο ευχαριστώ οφείλουμε σε αυτό τον αθλητή και γιατί μας δίδαξε πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δε βάζουν το χρήμα πάνω απ’ όλα. Όταν η ομάδα του βρέθηκε σε μια μεταβατική περίοδο και η κάνουλα των εκατομμυρίων έκλεισε, παρέμεινε εκεί, πιστός σε αυτούς που του έδωσαν την ευκαιρία να ανέβει ψηλά, όταν «καπεταναίοι» και «μούτσοι» εγκατέλειψαν το «καράβι».

Η όλη παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια, είναι παράδειγμα προς μίμηση για μικρούς (κυρίως) αλλά και μεγάλους. Μας έμαθε με τον καλύτερο τρόπο πως η ομάδα είναι ισχυρότερη από το σύνολο, πως το να είσαι ταπεινός δε σημαίνει απαραίτητα πως είσαι και αδύναμος, πως η βελτίωση έρχεται με τη δουλειά και όχι με τα λόγια, πως η κορυφή δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται, πως το να είσαι αρχηγός δεν το απαιτείς αλλά αφήνεις τους άλλους να σε αναγνωρίσουν ως τέτοιο με τις πράξεις σου, πως σταρ δε σε κάνουν τα πρωτοσέλιδα και οι παπαράτσι, πως πρέπει να ξέρεις μέχρι που φτάνουν οι δυνάμεις σου και να φεύγεις με το κεφάλι ψηλά.

Στη σημερινή εποχή, κυριαρχούν οι αριθμοί. Αυτοί είναι που ξεχωρίζουν τους καλούς από τους καλύτερους, τους πλούσιους από τους φτωχούς, τους πετυχημένους από τους αποτυχημένους. Ο Διαμαντίδης ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε γι’ αυτούς, κατάφερε να γίνει ίνδαλμα και να θεωρείτε ο καλύτερος αθλητής στην ιστορία ενός συλλόγου με 108 χρόνια ζωής χωρίς να το επιδιώξει ο ίδιος! Και όλα αυτά συνδυάζοντας ταλέντο αλλά και ένα τρόπο σκέψης που πάει κόντρα στο ρεύμα της σημερινής εποχής! Αυτή είναι ίσως και η μεγαλύτερη του νίκη!