Το… air crash investigation της Παρί!

Βόρις Καραγιάννης

Γράφει:
Βόρις Καραγιάννης

Τι μας αφήνει το 6-1 της Μπαρτσελόνα, γιατί ήρθε αυτό το εξωπραγματικό σκορ και τι σημαίνει για το ποδόσφαιρο. 


Για την Παρί, το βράδυ της 8ης Μαρτίου του 2017 θα παραμείνει στην ιστορία ως ένα δυστύχημα. Σαν ένα από αυτά που εξετάζει η περίφημη σειρά του National Geographic «Αir crash investigation». Και όντως ο δεύτερος αγώνας απέναντι στην Μπαρτσελόνα έμοιαζε σαν ένα από τα εκατομμύρια αεροπλάνα που φεύγουν από το αεροδρόμιο και φτάνουν με ασφάλεια στον προορισμό τους. Το αεροπλάνο αυτό όμως… δεν τα κατάφερε. Εξετάζουμε το γιατί… 

1) Το ελαττωματικό τσιπ στον εγκέφαλο…

Υπάρχει ένα βιντεάκι που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο με τους παίκτες της Παρί να συζητούν πριν τον αγώνα. Συζητούν πώς θα είναι να προκριθούν με ήττα 5-1. Αν θα τους αρέσει, αν θα μετρήσει η πρόκριση ή αν θα τους ενοχλήσει που θα έχουν χάσει με ένα βαρύ σκορ. Από το πρώτο λεπτό της συνάντησης και με εξαίρεση ένα δεκάλεπτο, η Παρί έπαιζε για να χάσει με σκορ πρόκρισης. Δεν την ένοιαζε αν έχανε με 1-0, 2-0, 3-0, φτάνει να περνούσε.

(Δείτε στο 2:14 - Πατήστε τους αγγλικούς υπότιτλους)


Αυτό που διαφοροποίησε την κατάσταση ήταν το γρήγορο 3-0 στην επανάληψη. Εκεί η Παρί έδειξε να αντιδρά. Είχε δοκάρι και πέτυχε το πολυπόθητο γκολ. Στο σημείο αυτό είχε την ευκαιρία να τελειώσει την πρόκριση με δύο φάσεις. Καβάνι και Ντι Μαρία. Ένα τετ α τετ και ένα πέναλτι. Το κομμάτι διαιτησία θα του δούμε αργότερα. Το 3-1 εξακολουθούσε να είναι -όχι απλώς σκορ πρόκρισης- αλλά σκορ με ασφάλεια 2 τερμάτων!

Το 4-1 του Νειμάρ δημιούργησε και πάλι την αμφιβολία, αλλά εξακολουθούσε η Παρί να χρειάζεται να κάνει τα βασικά του ποδοσφαίρου για να φύγει με πρόκριση από το «Καμπ Νόου». Όλοι πίστευαν ότι μία ομάδα του επιπέδου της Παρί, στο 4-1 στο 89΄ θα κρατούσε τη μπάλα, θα κέρδιζε ένα κόρνερ. Έστω θα δεχόταν ακόμα ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων αλλά θα έφευγε με την πρόκριση. Ούτε αυτό. 

Πανικοβλήθηκε έχοντας 6 λεπτά μπροστά της να κρατήσει ένα σκορ έχοντας το δικαίωμα να δεχθεί και ένα γκολ ακόμα! 

Πανικός. Φόβος. Έλλειψη αυτοπεποίθησης. Απροετοίμαστη ψυχολογικά. Ό,τι και να έχει συμβεί στα 90 λεπτά μίας αναμέτρησης ως προς τους τρίτους παράγοντες, μία ομάδα μπορεί να κοντρολάρει τα δικά της δεδομένα. Και η Παρί δεν τα κατάφερε. Είχε σκορ πρόκρισης στα 99 από τα 100 λεπτά ποδοσφαίρου που παίχτηκαν στο «Καμπ Νόου»… Και όμως πανικοβλήθηκε! 

2) Η Μπαρτσελόνα και ο Νόμος του Μέρφι

Εξακολουθώ να μην μπορώ να πιστέψω ότι ο αγώνας της 8ης Μαρτίου 2017 τέλειωσε με τελικό αποτέλεσμα το 6-1. Και δυσκολεύομαι γιατί η Μπαρτσελόνα δεν έκανε και κανένα σπουδαίο παιχνίδι, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Πέτυχε τα δύο πρώτα γκολ από παιδικά λάθη της Παρί, πέτυχε 2 γκολ από το σημείο του πέναλτι, ένα από στημένη φάση και το τελευταίο στον χαμό του 95΄. 

Στις 16 τελικές προσπάθειες, η Μπαρτσελόνα πέτυχε 6 γκολ! Δηλαδή το 40% των φάσεών της έγινε γκολ. Ζηλευτή αποτελεσματικότητα για ένα τέτοιο παιχνίδι. Αυτό είναι το πρώτο. Το δεύτερο φυσικά είναι η πίστη στην ανατροπή. Από το πρώτο λεπτό. Όχι σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, για να είμαστε σωστοί. Από το 80 και μέχρι το γκολ του Νεϊμάρ για το 4-1, νομίζω ότι μόνο ο Νεϊμάρ ίσως και να το πίστευε. Ή απλώς πάλευε για το «γαμώτο». Μάλλον το δεύτερο. Ο κόσμος ξεκίνησε να φεύγει από το γήπεδο, ο πάγκος της Παρί σχεδόν πανηγύριζε. Όμως η πίστη επέστρεψε στο 89΄ και αυτό δείχνει πολλά για την Μπαρτσελόνα, τους παίκτες της και την προσωπικότητά τους. 

Ο Νόμος του Μέρφι λειτούργησε εξαιρετικά. «Όταν φοβάσαι ότι κάτι θα πάει στραβά, θα πάει». Λειτούργησε υπέρ της Μπαρτσελόνα, όταν οι παίκτες της Παρί σκέφτηκαν αυτό ακριβώς. Στο γήπεδο φάνηκε ότι η φανέλα της Μπαρτσελόνα είναι η φανέλα της Μπαρτσελόνα και η Παρί είναι απλώς η Παρί… 

3) Ο διαιτητής

Για να πέσει ένα αεροπλάνο, πρέπει πολλοί λόγοι να συνυπάρχουν. Δεν φτάνει μόνο ένας ή έστω δύο. Αν η Παρί έκανε ένα κανονικό παιχνίδι, θα περνούσε με σχετική άνεση στην επόμενη φάση. Αν η Μπαρτσελόνα δεν έδειχνε προσωπικότητα και αποτελεσματικότητα, πάλι η Παρί θα ήταν στην επόμενη φάση. Αν όμως και ο διαιτητής ήταν εντάξει, τα δεδομένα σήμερα θα ήταν διαφορετικά. Στο Παρίσι δεν τόλμησαν να μιλήσουν για διαιτησία και κάλα έκαναν. Γιατί όταν χάνεις 6-1 και όταν έχεις σκορ 4-0 από τον πρώτο αγώνα, είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις και τα σφυρίγματα. Η Παρί, το λέμε και πάλι, ακόμα και με όσα σφύριξε ή δεν σφύριξε ο διαιτητής, θα περνούσε αν έκανε τα βασικά. Το δικό της κομμάτι δηλαδή. 

Όμως δεν μπορεί κάποιος να κλείσει και τα μάτια σε κάτι που ήταν τόσο εξώφθαλμο. Πέντε καίριες διαιτητικές αποφάσεις, που ήταν όλες υπέρ της Παρί, δόθηκαν όλες υπέρ της Μπαρτελόνα. Δύο πέναλτι για την Μπαρτσελόνα, δύο πέναλτι που δεν δόθηκαν στην Παρί και μία αποβολή στον Μασεράνο, ως τελευταίος παίκτης στην ανατροπή του Ντι Μαρία. Αν σ΄ αυτά προσθέσει κανείς ότι ο διαιτητής Ντενίς Αϊτεκίν πρόσθεσε συνολικά 10 λεπτά καθυστερήσεων (3 στο πρώτο μέρος και σχεδόν 7 που παίχτηκαν στο τέλος), φτάνοντας τα 100 αγωνιστικά λεπτά, δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς τι έγινε. Και αυτό πρέπει να σταματήσει να συμβαίνει γιατί δεν ήταν και η πρώτη φορά. Το τελευταίο πέναλτι που σφυρίχθηκε σε βάρος του Μασεράνο ήταν πριν 5 χρόνια! Και μόνο στον αγώνα με την Παρί έκανε δύο! 

4) Τι μας αφήνει το παιχνίδι;

Πρώτα απ’ όλα μας αφήνει… ιστορία! Το παιχνίδι αυτό είναι ιστορικό. Είναι ένα παιχνίδι που θα θυμόμαστε όλοι. Και ως μία μεγάλη ανατροπή, αλλά κυρίως, ως μία προοπτική για κάθε ομάδα που θα θέλει να ανατρέψει ένα κακό σκορ πρώτου αγώνα. Όπως η Εθνική Ελλάδος έδειξε στους «μικρούς» ότι μπορούν να ελπίζουν στο καλύτερο με την κατάκτηση του Euro, έτσι και το 6-1 θα δείχνει τον δρόμο της ελπίδας σε κάθε ομάδα που θα θέλει να ανατρέψει σε βάρος της δεδομένα. 

Μας αφήνει αυτό το «όλα γίνονται στο ποδόσφαιρο» και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για το άθλημα. Πιστεύω ότι ένα μεγάλο μέρος του κόσμου του ποδοσφαίρου πανηγύρισε το 6ο γκολ του Σέρχι Ρομπέρτο, όχι γιατί χάρηκε για την Μπαρτσελόνα (εκτός από τους οπαδούς της), αλλά γιατί παραδέχθηκε, αποθέωσε και ανατρίχιασε με τη δύναμη του ίδιου του αθλήματος. Ανήκω σ’ αυτούς. 

Το ποδόσφαιρο κέρδισε από την ανατροπή αυτή. Γιατί σίγουρα ο αδιανόητος διαιτητής θα ξεχαστεί και θα μας μείνει αυτό το «όλα γίνονται» ή ότι ένα παιχνίδι τελειώνει όταν σφυρίξει ο διαιτητής. Κυριολεκτικά ομως όταν σφυρίξει ο διαιτητής!