HORTEN GO-229: Το τεχνολογικό θαύμα των Ναζί που... άργησε!

Αλέξανδρος Σαμοΐλης

Γράφει:
Αλέξανδρος Σαμοΐλης

Οι Ναζί έφτασαν κοντά στο να δημιουργήσουν ένα αεροσκάφος πολύ καλύτερο από τα υπόλοιπα, αλλά δεν τα κατάφεραν... ευτυχώς. 


Στις μέρες μας, τα αεριωθούμενα μαχητικά αεροσκάφη με τα πολύπλοκα σχήματα, τις υψηλές ταχύτητες και την δυνατότητα να κρύβονται αποτελεσματικά απο τις συσκευές ραντάρ, αποτελούν πια κάτι το συνηθισμένο, στον χώρο της αεροπλοϊας. Όλα όμως ξεκίνησαν αρκετές δεκαετίες πρίν με την κατασκευή του φουτουριστικού μαχητικού HORTEN -229. Αυτή είναι η ιστορία του.

Η ιδέα της χρήσης τζετ κινητήρων σε μαχητικά αεροσκάφη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν στο μυαλό πολλών αεροναυπηγών σε όλους τους εμπλεκομένους. Οι γερμανοί ωστόσο ήταν αυτοί που την έβαλαν σε εφαρμογή, θέτοντας σε παραγωγή και υπηρεσία αεριωθούμενα αεροσκάφη, όπως το γνωστό Messerchmit Me-262. Αν και τα περισσότερα σχέδια ήταν συμβατικού σχήματος, το 1944, οι αδερφοί Χόρτεν, παρουσίασαν στο υπουργείο αεροπορίας, ένα πρωτοποριακό αεροσκάφος, που είχε σχήμα ιπτάμενης πτέρυγας και δεν θύμιζε σε τίποτα τα ήδη σε χρήση πολεμικά αεροσκάφη.

Το αεροσκάφος εναρμονιζόταν με τις προϋποθέσεις για ένα ελαφρύ, μαχητικό βομβαρδιστικό μονοθέσιο σχέδιο, με κινητήρες τζετ και ταχύτητα 1000 χ.α.ω. Η πρόταση άρεσε στον ίδιο τον αρχηγό της αεροπορίας, Χέρμαν Γκαίρινγκ, και έτσι δόθηκε το πράσινο φώς για να ξεκινήσει η ανάπτυξη του αεροσκάφους.
Το σχέδιο των αδελφών Χόρτεν, έλαβε τον κωδικό HORTEN-229, και την μαζική παραγωγή του θα ανελάμβανε η Gothaer Waggonfabrik, στις δικές τις εγκαταστάσεις.

Η κατασκευή των πρωτοτύπων

Ακολούθησε η κατασκευή ενός πρωτοτύπου, το οποίο όμως δεν διέθετε κινητήρες και είχε χαρακτηριστικά ανεμοπτέρου. Σκοπός του, ήταν να ερευνηθούν τα χαρακτηριστικά πτήσης ενός τέτοιου, δραστικά διαφορετικού σχεδίου. Τα αποτελέσματα των δοκιμών, ήταν ευνοϊκά, και ακολούθησε το δεύτερο πρωτότυπο Η.ΙXV2, που διέθετε κινητήρες τζέτ. Τα αποτελέσματα ήταν και πάλι πολύ καλά, και, παρά την καταστροφή του σε ατύχημα, το υπουργείο έδωσε την άδεια κατασκευής και τρίτου, μεγαλύτερου μεγέθους πρωτοτύπου.

Ο Γκαίρινγκ, προχώρησε ένα βήμα παραπέρα και με προσωπική του διαταγή, παραγγέλθηκαν τα πρώτα 40 αεροσκάφη παραγωγής. Η απόφαση ήταν βιαστική, αλλά ο χρόνος πίεζε τους Γερμανούς. Το ανατολικό μέτωπο βρισκόταν σε υποχώρηση, ενώ, η απόβαση των δυτικών συμμάχων στην Ευρώπη αναμενόταν απο μέρα σε μέρα. Ηταν φανερό ο,τι η επικράτηση και η επιβίωση του Γ’ Ράϊχ, θα ήταν εφικτές μόνο με την χρήση τέτοιων «θαυματουργών όπλων», (αεροσκάφη τζέτ, βαλλιστικοί πύραυλοι κ.λ.π.). Συνεπώς, οποιοδήποτε τέτοιο όπλο περνούσε με μεγάλη ή και με μέτρια επιτυχία τις δοκιμές, έπρεπε να αρχίσει να παράγεται όσο το δυνατό πιο άμεσα.

Το τρίτο και τελευταίο πρωτότυπο Η.ΙΧV3, παρουσιάστικε τον Μάρτιο του 1945 και σε εικονικές αερομαχίες με το Messerchmit Me-262, αποδείχθηκε ανώτερο και πιο αξιόπιστο.

Οι Σοβιετικοί μία ανάσα από το Βερολίνο

Ωστόσο, οι εξελίξεις πρόλαβαν την έναρξη παραγωγής του HORTEN-229. Οι αμερικανοί και οι βρετανοί, προέλαυναν πια μέσα στην ίδια την Γερμανία, οι Σοβιετικοί έφταναν στο Βερολίνο και τα περισσότερα εργοστάσια είχαν μεταβληθεί σε ερείπια ένεκα των συνεχών συμμαχικών βομβαρδισμών. Τις μέρες εκείνες, όλοι οι επιτιθέμενοι γνώριζαν την ύπαρξη όπλων υψηλής τεχνολογίας στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της Γερμανίας.

Έτσι, υπήρχαν ειδικές ομάδες οι οποίες ακολουθούσαν τα μάχιμα τμήματα και ανελάμβαναν να περισυλλέξουν κάθε τέτοιο όπλο που εντόπιζαν. Πρέπει να σημειωθεί ο,τι πολλά αεροσκάφη, υποβρύχια κ.λ.π. που ανέπτυξαν, αμερικανοί, σοβιετικοί κ.α. είχαν πολλά κοινά με τα οπλικά συστήματα, που οι γερμανοί σχεδίασαν μεν, αλλά δεν πρόλαβαν να χρησιμοποιήσουν δε.

Το ΗΟ-229, εντοπίστηκε απο αμερικανική ομάδα και μεταφέρθηκε αρχικά στην Βρετανία και κατόπιν στις Η.Π.Α. Ακολούθησαν αρκετές δοκιμές και έρευνες, μέχρι την έκθεση του στο ινστιτούτο Σμιθσόνιαν, όπου και έμεινε για πολλά χρόνια.

Το απόλυτα όμοιο αεροσκάφος

Το 2009 όμως, τεχνικοί της Northrop, αποφάσισαν να κατασκευάσουν ένα απόλυτα όμοιο αεροσκάφος με στόχο να ερευνήσουν τα χαρακτηριστικά χαμηλού εντοπισμού (stealth), που λεγόταν ο,τι είχε το αρχικό πρωτότυπο. Η κατασκευή αυτή βασίστηκε στα αρχικά σχέδια των αδελφών Χόρτεν, κόστισε 250.000 δολλάρια και απαιτήθηκαν 2.800 εργατώρες για την ολοκλήρωση της. Κατόπιν, το μοντέλο υποβλήθηκε σε μία σειρά δοκιμών στο τμήμα ἐρευνας απόρρητων ηλεκτρονικών συστημάτων της εταιρείας. Σε αυτές, χρησιμοποιήθηκε ένα ραντάρ που προσομοίωνε εκείνα που είχαν σε υπηρεσία οι Βρετανοί στην διάρκεια της μάχης της Αγγλίας. Τα αποτελέσματα της έρευνας ήταν εκπληκτικά.

Διαπιστώθηκε ότι, αν στην συγκεκριμένη μάχη το ΗΟ-229 ήταν διαθέσιμο, θα χρειαζόταν πολύ λιγότερο χρόνο για να φθάσει στις ακτές της χώρας ακόμα και χωρίς να έχει αναπτύξει την μέγιστη ταχύτητα του. Πέραν όμως απο αυτό, διαπιστώθηκε ότι εξαιτίας του ιδιαίτερου σχήματος του, το ίχνος του στα βρετανικά ραντάρ θα γινόταν αντιληπτό πολύ αργότερα, απο ο,τι γινόταν με τα κλάσσικά εμβολοφόρα μαχητικά. Αυτό σήμαινε, οτι η βρετανική R.A.F. δεν θα είχε πια τα 30 λεπτά διαθέσιμα (στάνταρ χρόνος αντίδρασης, απογείωσης και αναχαίτισης) για να βρεθούν στον αέρα τα δικά της αεροσκάφη, αλλά, λιγότερο απο 15 λεπτά, χρονικό διάστημα ανεπαρκές για τα δεδομένα της εποχής.

Αυτή είναι λοιπόν η ιστορία ενός πρωτοποριακού, σύγχρονου, αλλά και υπερβολικά φιλόδοξου ίσως προγράμματος, το οποίο, όπως και αρκετά άλλα, δεν εισήλθε ποτέ σε φάση εφαρμογής. Αποτέλεσε όμως, τον προπομπό όλων των σημερινών φουτουριστικών μαχητικών αεροσκαφών που μπαίνουν σταδιακά σε παραγωγή και υπηρεσία.