Λουκάνικος: Ο "ηγέτης" μιας επανάστασης που δεν έγινε ποτέ!

Θάνος Κοφινάς

Γράφει:
Θάνος Κοφινάς

Ο Λουκάνικος, ο σκύλος του κινήματος της «πλατείας» και των «αγανακτισμένων» δεν υπάρχει πια στη ζωή. Πριν πεθάνει όμως πρόλαβε να δώσει σε όλους μας ένα μεγάλο μάθημα.


Όταν άρχιζε το 2008 η λαίλαπα των μνημονίων στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πίστευαν πως μέσα από τα κινήματα αντίδρασης και αντίστασης θα ξεπεταγόταν ο ηγέτης εκείνος που θα ενέπνεε το λαό και θα έμπαινε μπροστάρης για να τον οδηγήσει στη λύτρωση από τον εφιάλτη. Ο ηγέτης βρέθηκε και ήταν πάντοτε εκεί, μπροστάρης στον αγώνα πάλευε και φώναζε για τα δικαιώματα και τη ζωή όλων μας. Είχε όμως ένα μειονέκτημα. Ήταν σκύλος!

Ένας σκύλος λοιπόν ήταν αυτός που έμεινε στην ιστορία από όλο αυτό που ονομάστηκε «κίνημα των αγανακτισμένων». Προκαλώ όποιον διαβάσει αυτό το κείμενο να προσπαθήσει να θυμηθεί έστω και ένα όνομα ανθρώπου που ξεχώρισε και αναδείχτηκε μέσα από όλο αυτό. Στοιχηματίζω πως δε θα βρείτε ούτε ένα. Όταν σου έχουν κλέψει τη ζωή και μέσα από τους αγώνες που κάνεις αυτός που ξεχωρίζει είναι ένας σκύλος, τότε μην περιμένεις πολλά. Αντί στο περιοδικό ΤΙΜΕ να είναι εξώφυλλο κάποιος νέος ηγέτης βγαλμένος μέσα από την κοινωνία που μαστίζεται, ήταν ο Λουκάνικος. Έστω και μέσα από την πλάκα του ίντερνετ.

Και πως να είναι διαφορετικά, αφού ο Κανέλος (έτσι τον φώναζαν λόγω χρώματος), είχε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που αρμόζουν σε έναν ηγέτη. Ήταν δίκαιος, έξυπνος, προστατευτικός. Έδινε θάρρος στους υπόλοιπους να συνεχίσουν και εγκατέλειπε τελευταίος τη μάχη. Ήταν πάντα μπροστάρης και δεν φοβόταν να τα βάλει, σα ζώο που ήταν, με μεγαλύτερα και καλύτερα εξοπλισμένα από εκείνον «ζώα».

Είναι λυπηρό που όλα αυτά τα στοιχεία τα είχε ένας σκύλος και δεν βρέθηκε ούτε ένας άνθρωπος να έχει έστω τα μισά. Αν υπήρχαν ακόμα 5 Λουκάνικοι, μπορεί και να είχαμε πετάξει όλους αυτούς που μας κυβερνούν στη θάλασσα. Δυστυχώς όμως ήταν ένας και αυτός μας άφησε. Μας άφησε στη μιζέρια και τη δυστυχία μας έχοντας παλέψει αυτός για εμάς χωρίς να του το ζητήσει κανείς. Κατάφερε να μείνει στην ιστορία ως ηγέτης και να μας δώσει ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Ηγέτης γεννιέσαι δε γίνεσαι. Μακάρι στην επόμενη ζωή του να γεννηθεί άνθρωπος μήπως και έχουμε μια ελπίδα. Γιατί εμείς που μείναμε πίσω, δεν είμαστε ούτε μια τρίχα από... την ουρά του.