Η Κύπρος της εγκατάλειψης: Σφαγείο Κοφίνου

Βόρις Καραγιάννης

Γράφει:
Βόρις Καραγιάννης

Το Κεντρικό Σφαγείο Κοφίνου κατέρρευσε υπό το βάρος των χρεών του τον Οκτώβριο του 2013. Από τότε, ο... χρόνος, ο χειρότερος γιατρός, έχει αναλάβει τα υπόλοιπα... 


Το πρώτο μας θέμα για την σειρά "Η Κύπρος της εγκατάλειψης", ήταν ένα παλιό λούνα παρκ. Το "Τίβολι". Το τελευταίο (για την ώρα) είναι ένα... σφαγείο. Το Κεντρικό Σφαγείο της Κοφίνου που έκλεισε το 2013. Για ένα λούνα παρκ που κλείνει και παραμένει στη μοίρα του χρόνου, υπάρχει μελαγχολία, μνήμες. Για ένα σφαγείο; Τι αισθήματα μπορεί να προκαλέσει ένα εγκαταλελλειμμένο σφαγείο;

Σ' ένα χώρο όπου υπήρξε εργοστάσιο θανάτου, δεν μπορεί φυσικά να υπάρξει μελαγχολία για το γεγονός ότι έκλεισε. Ίσως μόνο για τους εργάτες του... Όχι, δεν είμαι vegetarian και τρώω κρέας. Όμως ένα σφαγείο, πάντα θα είναι ένα μέρος πόνου, δυστυχίας και θανάτου. Θανάτου που δίνει ζωή σε άλλους. Ένα μέρος που δίνει τα μέσα επιβίωσης στους εργαζομένους του και σε διάφορους άλλους κλάδους της οικονομίας.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ στη σειρά "Η Κύπρος της εγκατάλειψης"

Η Κύπρος της εγκατάλειψης: Λούνα Παρκ "Τίβολι"

Η Κύπρος της εγκατάλειψης: Υπεραγορά "Ορφανίδης"

Η Κύπρος της εγκατάλειψης: Κατεχόμενη Κύπρος

DSC 0237sf

Πάρκαρα το αυτοκίνητο έξω από την κεντρική είσοδο. Ερημιά, ένας αέρας που κτυπά μία μεταλλική κατασκευή. Το εργοστάσιο επεξεργασίας ζωϊκών αποβλήτων που λειτουργεί λίγο πιο κάτω... Ο ήχος από τις μηχανές του ταξιδεύει με τον αέρα. Μαζί με μία αδιανόητη μπόχα. Ψοφίμι. Η μυρωδιά του θανάτου, με συνοδεύει σ' ένα μέρος που είναι... ολοζώντανος ο θάνατος.

DSC 0008sf

DSC 0056sf

Ένας σκυλάκος είναι το μοναδικό ζωντανό πλάσμα στο χώρο. Με βλέπει από μακριά. Τον βλέπω κι εγώ. Με "μετρά" σαν σε μονομαχία στο φαρ ουέστ. Γυρίζει και φεύγει σαν να μην θέλει μπλεξίματα. Περισσότερο θα παραξενεύτηκε που υπάρχει και κάτι άλλο ζωντανό σ' αυτόν τον νεκρό χώρο...

DSC 0192sf

Στην υπόλοιπη πορεία μου, μόνη συντροφιά οι σαύρες. Που κάθε τόσο χορεύουν στα ξερά χόρτα και με ψιλοτρομάζουν... Μοιάζει με ταινία τρόμου το σκηνικό. Περιμένεις να εμφανιστεί ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι. Αλλά αυτό το μέρος είναι τόσο ξεχασμένο που ακόμα και ο σχιζοφρενής δολοφόνος βαρέθηκε και έφυγε. Είμαι εντελώς μόνος!

DSC 0021sf

DSC 0031sf

Τα... τεκμήρια του θανάτου είναι πεταμένα έξω από το σφαγείο. Σ' αυτά κρέμμονταν τα ζώα πριν τεμαχιστούν και φτάσουν στην αγορά. Εξακολουθώ να μην νιώθω καλά, η βρώμα από τα ψοφίμια στο δίπλα εργοστάσιο είναι ό,τι χειρότερο έχω μυρίσει ποτέ.

Συνεχίζω να περπατώ, πάντα παρέα με τις σαύρες. Από το παράθυρο βλέπω τα γραφεία των ανθρώπων που δούλευαν στο σφαγείο. Κομπιούτερ, ένα φάιλ ανοικτό, δυο ποτήρια να στραγγίζουν, ένα ψυγείο. Λες και η ζωή σταμάτησε ξαφνικά...

DSC 0115sf

DSC 0118sf

Στο σφαγείο συνάντησα το ίδιο πράγμα που είχα συναντήσει στην Κρατική Έκθεση. Μία ασύλληπτη αδιαφορία του κράτους για τα χρήματα του πολίτη και για την κρατική περιουσία. Αυτοκίνητα, φορτηγά, υπολογιστές, γραφική ύλη, καρέκλες, τραπέζια και είμαι σίγουρος και πολλά άλλα, παρατημένα στο χρόνο. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ακριβώς τι έγινε στο σφαγείο και ποιες είναι οι λεπτομέρειες, όμως ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει τα αυτοκίνητα, τα φορτηγά και όλα τα υπόλοιπα να παραμένουν ακινητοποιημένα και να μην αξιοποιούνται σε κάποια άλλη υπηρεσία. Αν κάνω λάθος απολογούμαι...

DSC 0013sf

Προχωρώ συναντώντας επιγραφές που μόνο σ' ένα σφαγείο μπορείς να βρεις! Επιγραφές που ούτε μπόρεσα να καταλάβω. "Καντίνα λερωμένης περιοχής";

DSC 0181sf

Μην με ρωτάς! Ό,τι ξέρεις... ξέρω! Δεν έχω υπάρξει εργάτης σε σφαγείο!

DSC 0177sf

Ψάχνοντας πάντα να βρω κάτι θετικό στα πράγματα, θα κλείσω με μία φωτογραφία που μοιάζει συμβολική ή έτσι θέλω να την βλέπω. Μία φωτογραφία "ελευθερίας". Μία φωτογραφία που μέσα στην εγκατάλειψη, απλώς θυμίζει πως στο τέλος πάντα κερδίζει η ζωή. Έστω και προσωρινά. Οι στοές για τα μελλοθάνατα ζώα, που πλέον έχουν ανοικτές τις πόρτες. Και... κανέναν μελλοθάνατο να περιμένει το τέλος του...

DSC 0210sf