Η Κύπρος της εγκατάλειψης: Κατεχόμενη Κύπρος

Βόρις Καραγιάννης

Γράφει:
Βόρις Καραγιάννης

Φωτογραφίες από την κατεχόμενη γη μας. Ένα οδοιπορικό από τη Λευκωσία μέχρι τον Απόστολο Ανδρέα. 


Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν πέρασε στα κατεχόμενα όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα. Γιατί το οδόφραγμα που έχω μέσα μου δεν έφυγε ποτέ…

Δεν μπορώ να αδικήσω όσους το έκαναν. Οι πρόσφυγες, οι άνθρωποι που ήθελαν να δουν τα μέρη των γονιών τους, οι άνθρωποι που ήθελαν να δουν και να θυμηθούν. Τους καταλαβαίνω.

Μόλις φέτος (2016), η περιέργεια, το δημοσιογραφικό «σκουλίκι» με νίκησε. Ένιωσα πολύ άσχημα δείχνοντας ταυτότητα στο οδόφραγμα και ακόμα πιο άσχημα όταν πλέον πέρασα στην «άλλη πλευρά». Όμως απ’ όλη αυτήν την ασχήμια, κάτι θα μείνει. Θα μείνει η διαπίστωση ότι το βόρειο κομμάτι της Κύπρου είναι πλέον Τουρκία. Η γνώση ότι περνώντας το οδόφραγμα περνάς σ’ έναν κόσμο πολύ διαφορετικό.

Μόνο η φύση και τα σπίτια τα κλειστά, οι εκκλησιές και τα κατεστραμμένα νεκροταφεία στέκονται ακόμα -έστω και με δυσκολία- για να θυμίζουν και σε εμάς, αλλά και σ’ αυτούς που ήρθαν το 1974, ότι αυτός ο τόπος ανήκει στο λαό της Κύπρου και όχι στην Τουρκία. Στο λαό της Κύπρου. Ολόκληρη η Κύπρος, σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το λαό της Κύπρου. Όχι η μισή στους Ελληνοκύπριους και η άλλη μισή στους Τουρκοκύπριους. Όλόκληρη η Κύπρος, σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το λαό της Κύπρου.

Και μόνο έτσι αυτό το ταλαιπωρημένο κομμάτι γης, θα ζήσει κάποιες στιγμές ευτυχίας, μέχρι την επόμενη κακοτοπιά. Ο άνθρωπος ζει με τις κακοτοπιές. Τις δημιουργεί. Του αρέσουν φαίνεται…

Περνώντας το οδόφραγμα…

…συναντάς αυτή την αηδία. Τη σημαία που αναβοσβήνει το βράδυ, αλλά την βλέπουμε και το πρωί με το «καλημέρα». Από την πρώτη ημέρα που θυμάμαι τον εαυτό μου, την θυμάμαι και αυτήν απέναντι.

katex1011

Συνεχίζουμε με κατεύθυνση το Ριζοκάρπασο και τελικό προορισμό τον Απόστολο Ανδρέα. Έτσι, για να φτάσουμε μέχρι την άκρη. Για να δούμε όσα περισσότερα μπορούμε από τον τόπο μας. Από μέρη που δεν είδα ποτέ ξανά, που δεν έζησα ποτέ ξανά και που όμως φαίνονται γνώριμα και οικεία.

Το νεκροταφείο του Λευκονοίκου

Ο κεντρικός δρόμος οδηγεί προς την Καρπασία. Το μάτι πέφτει σ’ ένα νεκροταφείο. Φαίνεται μεγάλο και φαίνεται κατεστραμμένο. Είμαστε στο Λευκόνοικο και κανένας τάφος δεν στέκει. Όλοι, μα όλοι έχουν καταστραφεί. Σπασμένοι σταυροί παντού…

katex102

Η εκκλησία…

Συναντήσαμε πολλές εγκαταλελειμμένες εκκλησίες στο δρόμο μας. Αυτή ήταν στη μέση του πουθενά. Κατεστραμμένη, χωρίς εικόνες, με συνθήματα γραμμένα στους τοίχους, χωρίς παράθυρα. Αλλά έστεκε όπως μπορούσε. Με πείσμα…

katex104

katex103

Προχωρήσαμε, συναντήσαμε ένα από τα πολλά αγάλματα του Κεμάλ Ατατούρκ, δίπλα πάλι μία εκκλησία κλειστή και λίγο πιο κάτω πήραμε έναν χωματόδρομο. Μας ταλαιπώρησε, αλλά μας αποζημίωσε η φύση. Η φύση που δεν αλλάζει όσοι κουβαλητοί και να έρθουν στον τόπο αυτό…

katex105

katex106

katex107

Η «Χρυσή Ακτή»…

Φτάσαμε στο Ριζοκάρπασο. Περάσαμε χωρίς να σταματήσουμε στο χωριό. Μόνο ακούσαμε τα παιδιά να παίζουν στην αυλή του σχολείου με φωνές στα ελληνικά και στα τούρκικα. Ο δρόμος μάς οδηγούσε στον Απόστολο Ανδρέα. Πριν όμως, στην περίφημη «Χρυσή Ακτή». Ένα απίστευο μέρος που όμοιό του δεν υπάρχει αλλού στην Κύπρο. Χρυσή άμμος, μία μεγάλη έκταση παραλίας. Ησυχία. Ευτυχώς κανένα ξενοδοχείο πάνω στην παραλία. Ευτυχώς όχι μουσικές να σου τρυπάνε το τύμπανο. Ευτυχώς όχι τετράτροχες, παγωνιέρες, ομπρέλες και φασαρία.

katex1010

Τα γαϊδουράκια…

Συνεχίζοντας προς τον Απόστολο Ανδρέα, συναντάς τα γαϊδουράκια στο δρόμο. Με απίστευτη… άνεση, σου κλείνουν τον δρόμο και σου ζητούν φαϊ! Αν είχαν μιλιά θα το έλεγαν κιόλας!

katex108

Κάποια από αυτά ξαποστένουν δίπλα στον Απόστολο Ανδρέα, που εκείνη την περίοδο βρισκόταν σκεπασμένος με σκαλωσιές.

Τώρα έπρεπε να γυρίσουμε πίσω. Ούτως ή άλλως δεν θα μας αφήσουν να μείνουμε. Τουρίστες στην ίδια μας την πατρίδα. Με λιγότερα δικαιώματα ακόμα και από τα γαϊδούρια…