Μερικές -όχι όμορφες- σκέψεις για το «The Voice»...

FAI

Γράφει:
FAI

Ο FAI γράφει γιατί δεν του αρέσουν τα talent shows και ως συνήθως... τα «παίρνει στο κρανίο»!


Το «The Voice» είναι ένα άλλο talent show από τα πολλά που έχει λανσάρει η ελληνική τηλεόραση. Μέχρι στιγμής έχουν παρελάσει εκατοντάδες –αν όχι χιλιάδες- επίδοξοι τραγουδιστές από τα πολλά shows που έχουμε δει κατά καιρούς. Γελάσαμε ή κλάψαμε με κάθε καρυδιάς καρύδι που πάλευε να πείσει ότι μπορεί να τραγουδήσει, να χορέψει, να παίξει θέατρο, έχοντας πάντα την κρυφή ελπίδα ότι θα το καταφέρει και θα αλλάξει τη ζωή του. Στα προηγούμενα talent shows βλέπαμε όλη την διαδικασία. Βλέπαμε δηλαδή και τους 95 ατάλαντους που το πάλευαν και τους 5 ταλαντούχους που τελικά προχωρούσαν.

Στο «The Voice» η διαδικασία αυτή προηγείται και δεν προβάλλεται. Δηλαδή, προφανώς και μαζεύονται 95 ατάλαντοι και 5 ταλαντούχοι αλλά αυτό δεν το βλέπουμε εμείς (πάλι καλά δηλαδή). Επίσης είναι προφανές ότι τα παιδιά που επιλέγονται ανάμεσα σε τόσους διαγωνιζόμενους έχουν ταλέντο και γι' αυτό και εμφανίζονται στα λεγόμενα blind auditions (τυφλές ακροάσεις). Ο κόσμος ενθουσιάστηκε με αυτή την ιδέα αφού –υποτίθεται- κρίνεται μόνη η φωνή και όχι η εμφάνιση. Αυτό θα ίσχυε αν οι τυφλές ακροάσεις γίνονται από την αρχή με ΟΛΟΥΣ τους συμμετέχοντες και όχι με όσους έχει επιλέξει ήδη η παραγωγή του show.

Οι τέσσερις κριτές ξέρουν πολύ καλά ότι πίσω τους (όταν ακούν μόνο και δεν βλέπουν τον διαγωνιζόμενο) υπάρχουν παιδιά με ταλέντο που έχουν ήδη ξεχωρίσει και επιλεγεί με τα κριτήρια της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας. Ωραίες φατσούλες, πολύ καλές φωνές, καλές παρουσίες ή έστω λιγότερο ωραίες φατσούλες που μπορούν να πουλήσουν. 

Οι «κριτές – προπονητές» στη συνέχεια θα προσπαθήσουν να πείσουν τον καλλιτέχνη, το νέο ταλέντο της Ελλάδας υποτίθεται, με επιχειρήματα... «λαϊκής αγοράς» και «χρηματιστηρίου» να επιλέξει την δική του ομάδα. Και φυσικά μετά θα υποσχεθούν την πολυπόθητη... νίκη! Νίκη; Υπάρχει νίκη στην τέχνη; Ποια είναι η νίκη του καλλιτέχνη κατά την άποψή σας κ. Ρέμο, κα. Βανδή, κ. Σταβέντο, κα. Ασλανίδου, κ. Ρουβά, κ. Μαραβέγια, κ. Παπαρίζου και κ. Μουζουράκη;

Το πιο περίεργο απ' όλα φυσικά είναι, ότι ενώ οι προπονητές – κριτές υπόσχονται νίκες και πρωτιές... η επιλογή και η κρίση αφήνεται στον κάθε άσχετο που βλέπει από την τηλεόραση! Και φυσικά δεν γίνεται τυχαία αυτό. Εννοείται πως στην πορεία δεν κρίνεται μόνο η φωνή –αφού όλοι έχουν καλές φωνές- αλλά κρίνεται η όλη παρουσία του διαγωνιζόμενου.

Από τους παίκτες (πώς κατάντησε ο καλλιτέχνης να λέγεται «παίκτης»), οι πλείστοι είναι πολύ καλά γνωστοί στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Την άλλη φορά για παράδειγμα, έλαβε μέρος ο Δήμος Μπέκε. Άνθρωπος με δισκογραφία, με συμμετοχή στην Γιουροβίζιον! Και αυτός ο άνθρωπος έπρεπε να πάει σε talent show; Ισχύει για πολλούς από τους διαγωνιζόμενους. Τραγουδούν σε σκηνές, σε πίστες, είχαν την ευκαιρία να δείξουν το ταλέντο τους εδώ και καιρό. Αλλά ποτέ δεν αξιοποιήθηκαν. Γιατί;

Η όλη ιστορία με τα talent shows είναι από την αρχή μία κακοποίηση της βασικής ιδέας της τέχνης. Το κίνητρο που δίνεται στους διαγωνιζόμενους είναι η επιτυχία και όχι η έκφραση. Η τέχνη είναι έκφραση, αυτό είναι το πρώτο και το τελευταίο της κίνητρο. Η επιτυχία είναι κάτι που έρχεται στην πορεία και πολλές φορές έρχεται και μετά θάνατον. Και πολλές φορές δεν έρχεται και καθόλου.

Οι διαγωνιζόμενοι γίνονται ένα καλό μέσο (με επιείκεια) που θα στηρίξει την τηλεθέαση, θα συγκινήσει σε κάποιες στιγμές, θα φέρει έσοδα με τα τηλεφωνήματα, θα φέρει έσοδα από έναν δίσκο που έχει την καλύτερη διαφήμιση μέσω του show και τελικά ο «καλλιτέχνης» θα εξαφανιστεί μία καλή μέρα... ψάχνοντας το γιατί στο... μπάνιο του ή σε μία 1ης, 2ης ή 3ης κατηγορίας πίστα. Το ταλέντο του θα έχει χαθεί ανάμεσα σε γαρδένιες, φιάλες ουίσκι, τηλεφωνήματα και SMS.

Υ.Γ: Έχουμε μπουχτήσει με καλές φωνές. Δημιουργούς είναι που χρειαζόμαστε. Ανθρώπους να εκφράζουν το σήμερα. Να κάνουν παρεμβάσεις στην κοινωνία, να της δώσουν ώθηση, να της δώσουν τραγούδια. Θέλουμε έναν Τζον Λένον με μέτρια φωνή που θα πει απλώς... "imagine"...

Υ.Γ 2: Το κείμενο αυτό δεν έχει να κάνει με τα παιδιά που λαμβάνουν μέρος και με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο τους.