Η Κύπρος μου...!

Θάνος Κοφινάς

Γράφει:
Θάνος Κοφινάς

Μια κατάθεση ψυχής από έναν Ελλαδίτη, για το ομορφότερο νησί του κόσμου. 


Θυμάμαι όταν ήμουν παιδάκι, μαθητής του δημοτικού. Στην τάξη με τα ξύλινα θρανία και τις άβολες καρέκλες. Ένας πράσινος πίνακας και ένας χάρτης της Ελλάδας ήταν όλη κι’όλη η διακόσμηση. Στο χάρτη αυτό λοιπόν, κάτω στα δεξιά, υπήρχε ένα κουτάκι όπου μέσα ήταν ένα νησί. Η Κύπρος! Δεν καταλάβαινα γιατί ήταν εκεί. Μήπως επειδή δεν χωρούσε; Γιατί να μην κάνουν το χάρτη μεγαλύτερο να χωρά; Μεγαλώνοντας έμαθα.

Είναι αλήθεια πως στην Ελλάδα, την Κύπρο τη θυμόμαστε μόνο στις τραγικές επετείους της εισβολής και άντε όταν έρχεται η ώρα της eurovision. Λες και κάποιοι έχουν αποφασίσει από καιρό να μας ξεκόψουν από αυτή. Τώρα πια αντιλαμβάνομαι το λόγο. Διαίρει και βασίλευε. Σαν γονιός πια, μπήκα στην τάξη της κόρης μου.

Η διακόσμηση είχε αλλάξει, όπως και ο χάρτης. Η Κύπρος δεν υπήρχε πια ούτε σαν κουτάκι. Γιατί; Γιατί τα συμφέροντα των ισχυρών θέλουν την Κύπρο μόνη. Για να μπορούν να ασελγούν επάνω της κάθε λογής λαμόγια και κατακτητές. Γιατί είναι πανέμορφη και δεν επιτρέπεται αυτό σε ένα κόσμο άσχημο.

Το 2008 μου δόθηκε η ευκαιρία να έλθω στο νησί για δουλειά. Δεν το σκέφτηκα καθόλου. Ήταν 6 Ιουλίου όταν έφτασα στο παλιό αεροδρόμιο της Λάρνακας. Η ζέστη ήταν αφόρητη. Δε με ένοιαζε. Ένιωθα πως είχα έρθει στο σπίτι μου. Σε όλο το δρόμο από το αεροδρόμιο μέχρι τη Λευκωσία, χάζευα από το παράθυρο του αυτοκινήτου σαν παιδάκι που πάει πρώτη φορά σε λούνα παρκ.

Ήθελα να την δω όλη. Ήθελα να πατήσω κάθε σπιθαμή γης, να με λούσει ο φωτεινός της ήλιος, να γνωρίσω όσους περισσότερους ανθρώπους ήταν δυνατόν, να ζήσω μαζί τους, να ακούσω τις ιστορίες τους, να μοιραστώ τον πόνο τους.

Και κάπου εκεί που χάζευα, είδα μπροστά μου τον πενταδάκτυλο με τη σημαία του ψευδοκράτους. Το στομάχι μου σφίχτηκε. Στα μάτια μου έμοιαζε σαν κάποιος βάνδαλος να είχε μουτζουρώσει ένα σπάνιο πίνακα ζωγραφικής.

Στα τόσα χρόνια που μένω μόνιμα εδώ, κάθε μέρα ερωτεύομαι την Κύπρο όλο και πιο πολύ. Δεν περνά ούτε σαν σκέψη από το μυαλό μου ότι κάποια μέρα θα την αποχωριστώ.

Γι’αυτό και σήμερα, αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο καθαρά προσωπικό. Γιατί πιστεύω πως ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσω αυτόν τον ευλογημένο τόπο που με αγκάλιασε με τόση ζεστασιά, είναι να τον ευχαριστήσω και αυτές μου οι ευχαριστίες να διαβαστούν από όσο περισσότερους γίνεται. Και ειδικά από τους συμπατριώτες μου στην Ελλάδα.

Μακάρι να είχα τη δύναμη να κάνω το νησί όπως ήταν πριν το 74. Μακάρι να μπορούσα να απαλύνω τον πόνο όλων αυτών που θρηνούν για τους δικούς τους ανθρώπους, για τα σπίτια τους που δεν μπορούν να δουν. Όμως δεν μπορώ.

Αυτό όμως που μπορώ να κάνω, είναι να υποσχεθώ στην Κύπρο μου ένα πράγμα. Ότι δε θα την εγκαταλείψω ποτέ μόνη. Θα είμαι πάντα εδώ. Θα ζήσω σε αυτή και αν χρειαστεί θα πεθάνω για αυτή. Και θα ήθελα να φωνάξω, σήμερα ειδικά, σε όλο τον κόσμο πως «σαν την Κύπρο εν έσιει»!