Όταν το Mentality10 βρέθηκε στο «σκοτεινό εστιατόριο» του Βερολίνου…

Βόρις Καραγιάννης

Γράφει:
Βόρις Καραγιάννης

Τι είναι το «σκοτεινό εστιατόριο»; Εμείς πήγαμε και σας μεταφέρουμε την εμπειρία μας. 


Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Τι είναι το «σκοτεινό εστιατόριο»; Πρόκειται για ένα θεματικό εστιατόριο, όπου οι θαμώνες τρώνε σε απόλυτο σκοτάδι. Το πρώτο «σκοτεινό εστιατόριο» ένοιξε στη Ζυρίχη το 1999 και σήμερα υπάρχουν αρκετά τέτοια εστιατόρια. 

Γιατί να τρώει κάποιος στα σκοτεινά, θα ρωτήσει κάποιος. 

Η ιδέα της δημιουργίας ενός δείπνου όπου οι άνθρωποι θα δειπνούν στο σκοτάδι, προήλθε από έναν τυφλό κληρικό από την Ζυρίχη στην Ελβετίας, τον αιδεσιμότατο Γιόρκε Σπίλμαν. Όταν καλούσε τους συνδαιτυμόνες του να δειπνήσουν στο σπίτι του, είτε από ένδειξη σεβασμού, είτε ως μια προσπάθεια να έρθουν στην θέση του και να κατανοήσουν καλύτερα την απώλεια της όρασης, είτε να ζήσουν μια εμπειρία διαφορετικής αντίληψης του κόσμου των αισθήσεων και των γεύσεων. Η ιδέα αυτή υπήρξε ενδιαφέρουσα για τους φίλους του με αποτέλεσμα, να αποφασίσει να εφαρμόσει επιχειρηματικά αυτήν την ιδέα, ανοίγοντας το πρώτο εστιατόριο αυτού του είδους στην Ζυρίχη.

Το μενού «έκπληξη» και ο Μάρκο

Ήμασταν μία παρέα 5 ατόμων. Στο Βερολίνο. Το ταξί μάς κατέβασε μπροστά από το εστιατόριο. Στον προθάλαμο μάς περίμενε η κοπέλα που βρισκόταν στην υποδοχή. Καθίσαμε περιμένοντας τη σειρά μας. Η κράτηση ήταν για της 9. Ήμασταν εκεί από τις 9 παρά τέταρτο. 

Το μενού δεν ήταν ένα συνηθισμένο μενού. Το μόνο που μπορείς να επιλέξεις είναι την κατηγορία του κυρίως πιάτου. Αν θα είναι κοτόπουλο ή ψάρι ή βοδινό. Υπήρχε και η κατηγορία «έκπληξη». Οι πιο… τολμηροί δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα για το φαγητό που θα τους σερβίρουν! Πάνε με κλειστά μάτια! Κυριολεκτικά και μεταφορικά!

Επιλέξαμε. Πήρα την κατηγορία «έκπληξη». Στις 9 ακριβώς, ο Μάρκο ήρθε να μας παραλάβει. Ο Μάρκο ήταν τυφλός. Όλοι οι σερβιτόροι ήταν. Η παρέα δημιούργησε ένα… τρενάκι. Ο ένας κρατούσε τον άλλον. Αλήθεια, πόσες φορές έχουν κρατήσει από το χέρι τους φίλους και τις φίλες μας; Πόσες φορές πιαστήκαμε όλοι χέρι - χέρι; Να μια πρώτη διαφορά λοιπόν!


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Λουί Μπράιγ, εφευρέτης της «Γραφής Μπράιγ»


Στην θεοσκότεινη αίθουσα

Ο Μάρκο μας οδήγησε στην αίθουσα. Πίσσα σκοτάδι. Ακούγαμε τον κόσμο να μιλάει, ακούγαμε τα πιρούνια, τα μαχαίρια, γέλια. Δεν βλάπαμε απολύτως τίποτα. Ούτε το παραμικρό φως. Εννοείται ότι τα κινητά δεν επιτρέπονται και τίποτα δεν μπορεί να διαταράξει το απόλυτο σκοτάδι! Ο Μάρκο μας έβαλε να καθίσουμε. Δεν είναι και τόσο εύκολο να καθίσεις όταν δεν βλέπεις την καρέκλα! 

Τα χέρια σε οδηγούν. Η αφή, οι ασθήσεις δουλεύουν στο φουλ! 

Πρώτη διαπίστωση. Η παρέα αρχίζει να γελά, να μιλά, να ακούει! Δεν έχεις τίποτα να δεις, δεν έχεις κανένα κινητό και κανένα notification από το Facebook. Δεν έχεις τίποτα από την ακοή, την ομιλία, την αφή. Αρχίζουμε να αστειευόμαστε. «Πάρε το χέρι σου από εκεί ρε»! Η παρέα είναι… παρέα. Δεν είναι 5 μονάδες μαζί. Είναι 1 σώμα που προσπαθεί να επικοινωνήσει χωρίς την βασικότερη ίσως αίσθηση του ανθρώπου. Την όραση. 

Το πρώτο πιάτο έφτασε μαζί με τα ποτά. Σου φαίνεται εύκολο να βάλεις την Κόκα Κόλα στο ποτήρι όταν δεν βλέπεις ούτε το μπουκάλι, ούτε το ποτήρι, ούτε το χέρι σου; Δεν είναι, αλλά παλεύεται! 

Για πείτε μου; Πώς τρως ένα ορεκτικό, που δεν ξέρεις τι είναι και δεν το βλέπεις; Χρησιμοποίησα την μέθοδο του μακρινού μας πρόγονου. Ο χιμπατζής χρησιμοποιεί τα χέρια του! Κάποιου είδους σαλάτα! 

Η μάχη με το πιάτο και τις αισθήσεις θα συνεχιζόταν με το κυρίως πιάτο. Κρέας μου ήρθε! Τι κρέας… μην με ρωτάτε! Πιστέψτε με, όταν δεν ξέρεις τι τρως οι πιθανότητες να μην καταλάβεις τι ήταν είναι πολύ μεγάλες. Γι’ αυτό και όσοι επιλέξαμε το μενού «έκπληξη», εκπλαγήκαμε όταν φεύγοντας μας είπαν τελικά τι είχαμε φάει! Δεν πετύχαμε κανένα από τα τρία ακριβώς! 

Επιδόρπιο με τα χέρια! Γέλια και κουβέντες ασταμάτητα στη διάρκεια του δείπνου. Δεν έχεις άλλο μέσο επικοινωνίας. Υπάρχει και η αφή. Ένα άγγιγμα, ένα πείραγμα. 

Άλλος άνθρωπος... 

Η ώρα περνούσε και σιγά σιγά η «πλάκα» και το «παιχνίδι» αρχίζουν να γίνονται εμπειρία. Αρχίζει να σε κουράζει που δεν μπορείς να βάλεις αλάτι στο φαΐ σου. Που δεν βρίσκεις που βρίσκεται η μουστάρδα ή που δεν κάνεις καν τον κόπο να την ψάξεις αφού προέχει να καταφέρεις να δεις που βρίσκεται το πιάτο σου.

- Ποτέ δεν είδαμε ποιοι κάθονταν δίπλα μας. Δεν είχε καμία σημασία.

- Ποτέ δεν μάθαμε πόσο μεγάλη ήταν η αίθουσα, αν υπήρχαν 10 ή 1000 τραπέζια!

Δεν φεύγεις από το «σκοτεινό εστιατόριο» με γέλια όπως μπήκες. Βγαίνεις άλλος άνθρωπος. Βιώνεις για 2 ώρες τις δυσκολίες ενός τυφλού. Εκτιμάς αυτό που έχεις, την όραση, την ευκολία που αυτή προσφέρει, αλλά την ίδια στιγμή, εκνευρίζεσαι που οι άνθρωποι με όραση είμαστε μονάδες, ενώ οι άνθρωποι χωρίς όραση είναι ομάδα… 

Ας γίνουμε λοιπόν ομάδα… Με ή χωρίς την όρασή μας.