Κωνσταντίνος Γαβριήλ: "Αν μου έβαζαν το πιστόλι στον κρόταφο..."

Βόρις Καραγιάννης

Γράφει:
Βόρις Καραγιάννης

Ο ηθοποιός απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις του Βόρι Καραγιάννη για το θέατρο, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το... πιστόλι στον κρόταφο και τον Σωκράτη!


Ο Κωνσταντίνος Γαβριήλ είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις ανθρώπων που κάνουν... χίλια πράγματα και τα κάνουν καλά! Γιατί είναι από αυτούς τους τύπους που προσέχουν την λεπτομέρεια και αυτό στις μέρες μας σπανίζει. Μπορείς να τον ακούσεις στον ραδιόφωνο, κατά καιρούς τον βλέπεις στην τηλεόραση, σπανιότερα στον κινηματογράφο και πιο συχνά στο θέατρο. Αυτό το τελευταίο είναι η μεγαλύτερή του αγάπη. Αλλά υποπτεύομαι ότι σύντομα η μουσική θα είναι ένα άλλο κομμάτι της ζωής του σημαντικό. Ο Κωνσταντίνος ξέρει πού πατά και πού βρίσκεται. Αλλά ξέρει και πού θέλει να πάει! Άνθρωπος τολμηρός αλλά και προσγειωμένος, διαβασμένος, ενδιαφέρεται για όσα γυρίζουν γύρω του. Βρεθήκαμε στο Θέατρο Ένα, με φόντο το σκηνικό του "Ντεφόλ" του έργου στο οποίο πρωταγωνιστεί. Μιλήσαμε για πολλά...  

Σε πολλούς δεν αρέσει να μιλούν για τον εαυτό τους. Αλλά σε αυτή την πρώτη ερώτηση θα πρέπει να το κάνεις! Θέλω να μάθω πώς θα μπορούσες να συστήσεις τον εαυτό σου, σε κάποιον που δεν ξέρει πολλά πράγματα για σένα!

Είναι λίγο "κάπως" να μιλάς για τον εαυτό σου αλλά ας πούμε ότι είμαι ένα παιδί στα 35 του χρόνια με σπουδές στην κλασική, στη νεοελληνική φιλολογία και το θέατρο που αποδείχτηκε η μεγαλύτερη μου αγάπη καθώς με κέρδισε και με έκανε να το ακολουθήσω τελικά και ως επάγγελμα. Μετρώ 10 πανέμορφα και έντονα χρόνια ως επαγγελματίας ηθοποιός κυρίως στο θέατρο αλλά και σε τηλεόραση και εσχάτως, τα τελευταία 3 χρόνια και στο ραδιόφωνο. Δηλώνω πολύ τυχερός που μπορώ να βιοπορίζομαι χωρίς να έχω μείνει καθόλου άνεργος από κάτι που αγαπώ τόσο πολύ και που έχω δύο υπέροχους γονείς και τρία λατρεμένα αδέρφια που μεγαλώνοντας μαζί τους διδάχτηκα βιωματικά την αγάπη. Εν ολίγοις κλείνοντας θα λεγα πως είμαι ένας ευλογημένος άνθρωπος, νευρικός με τη θετική και αρνητική διάσταση του επιθέτου με πολλά ελαττώματα και προτερήματα που καμαρώνει για το γεγονός πως αν μη τι άλλο είναι καλός άνθρωπος. 

Θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση, ραδιόφωνο. Οι χώροι που κυρίως μαζεύεται το… συνάφι σας! Τι θα διάλεγες με το πιστόλι στον κρόταφο;

Αν μου έβαζαν το πιστόλι στον κρόταφο θα έκαμνα μια λαβή θα τους αφόπλιζα τζιαι θα τους ελάλουν "έννεν που το ππιριλλί σου ρε τσιάκκο ούλλα αρέσκουν μου". 'Οι ρε αστιεύκω! Πέραν της πλάκας νομίζω πως πρώτα θα διάλεγα θέατρο γιατί ταξιδεύω απόλυτα ελεύθερος μαζί του στη σκηνή, μετά ραδιόφωνο γιατί είναι μαγικό και η απρόσωπη σχέση που φτιάχνει με τους ακροατές είναι η πιο ισχυρή από όλα τ' άλλα. Τελευταία είναι η τηλεόραση αν και μου αρέσει πάρα πολύ όταν γίνεται σωστά και με τις κατάλληλες συνθήκες και της οφείλω πολλά άλλωστε για την γνωριμία μου με το ευρύ κοινό. Εκ των πραγμάτων όμως πια, ως επάγγελμα είναι επισφαλής, δεν έχει λεφτά, δεν παρέχει ασφάλεια γιατί εύκολα κόβονται σήριαλ, πολύ εύκολα, οι ρυθμοί είναι εξαντλητικοί και το αποτέλεσμα εξαρτάται σε πολύ μικρότερο βαθμό από σένα. Οπότε προτιμώ να είμαι στο θέατρο και στο ραδιόφωνο να ξέρω ότι παίρνω τους σταθερούς όχι υψηλούς μισθούς μου 12 μήνες τον χρόνο, να κάνω πράγματα που αγαπώ και ας μην είμαι πρόσωπο της επικαιρότητας κάτι που δοκίμασα, έζησα, αρχικά μου άρεσε, αλλά μετά το απομυθοποίησα. Κινηματογράφο έκανα μόνο μια φορά με σημαντικό ρόλο, ήταν μαγική εμπειρία και εξαιρετική συνεργασία αλλά δεν μπορεί να σε ζήσει ρεαλιστικά μιλώντας για Κυπριακά δεδομένα άρα αυτομάτως τίθεται εκτός συναγωνισμού. 

Αυτή την περίοδο πρωταγωνιστείς στο «Ντεφόλ» του Θεάτρου Ένα. Τι θα έλεγες για την παράσταση αυτή;

Είμαι πολύ υπερήφανος γι' αυτή τη δουλειά. Δουλέψαμε όλοι με πολλή διάθεση σαν ομάδα καταθέσαμε έντιμα τις ψυχές μας ξεδιπλώνοντας μπροστά μας όλες τις φρικαλεότητες που έζησε ο Μικρασιατικός Ελληνισμός εκείνες τις καταραμένες  μέρες της καταστροφής που ενταφίασαν οριστικά την μεγάλη ιδέα και ξερίζωσαν τους Έλληνες της Μικρασίας. Είχαμε την ευθύνη να ζωντανέψουμε στην σκηνή το εξαιρετικό πεζογράφημα του Δημήτρη Καραγιάννη και ο ίδιος δήλωσε ευτυχής με το αποτέλεσμα. Πιστεύω ότι όσοι έρθουν να μας δουν στο Θέατρο Ένα κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή δεν θα φύγουν απογοητευμένοι. Να τονίσω ότι δεν είναι έργο φτιαγμένο με όρους πολιτικούς ή εθνικιστικές προθέσεις. Απλώς στηριγμένο σε μαρτυρίες οι οποίες τοποθετούνται σε μια ιστορία δύο νέων που είναι προϊόν μυθοπλασίας, μέσα από όσα φρικαλέα περιγράφει καταδεικνύει απερίφραστα, την αδήριτη ανάγκη του ανθρώπινου γένους για ειρήνη. 

Και τα επόμενα βήματα; Σκέψεις, ιδέες, όνειρα ενδεχομένως;

Συνεχίζω, πρώτα ο Θεός, σταθερά την συνεργασία μου με το Θέατρο Ένα που μέτρα ήδη σχεδόν 1,5 χρόνο και 7 έργα και την εκπομπή "Το ντέρμπι του χιούμορ" στο SuperSport fm 104.00 με την Θέμιδα Ππόλου καθημερινά 10-12 το πρωί και από εκεί και πέρα είμαστε στα σκαριά δημιουργίας ενός μουσικού γκρουπ για live εμφανίσεις με κάποιους φίλους και συναδέλφους. Γράφω χρόνια μουσική και στίχους και τραγουδώ και θεωρώ πως κάποια στιγμή πρέπει να δώσω μια μεγαλύτερη ώθηση και σε αυτή μου την πτυχή.  

Πώς θα ήθελες να σε ξέρει ο κόσμος; 

Σαν ένα πολύ καλό θεατρικό και ραδιοφωνικό ηθοποιό που μπορεί να κάνει πολλούς διαφορετικούς ρόλους με αρτιότητα. Μακάρι να κάνω καλά τη δουλειά μου και να βρεθούν πολλοί άνθρωποι να έχουν μια τέτοια εικόνα για μένα. 

Τι θα σε έκανε να τα αφήσεις όλα και να φύγεις;

Τώρα πια τίποτα. Ίσως μερικά εκατομμύρια με έκαναν να φύγω για μεγάλο χρονικό διάστημα να ταξιδέψω να παρτάρω, να ζήσω όμορφες στιγμές και να γυρίσω όλο το κόσμο με άνεση αλλά σύντομα θα γυρνούσα πίσω επιδιώκοντας μια όμορφη ρουτίνα. Αλλά δεν παίζω joker ούτε περιμένω καμία κληρονομιά οπότε δεν ταράσσω.

Αν έβρισκες στο δρόμο σου ένα τζίνι, ποιες τρεις χάρες θα του ζητούσες;

Χαχαχα… τέλεια ερώτηση ονειρική. Υγεία μέχρι να έρθει ανώδυνα ο θάνατος για μένα και όσους αγαπώ, οικονομική ασφάλεια για όσο ζω και έναν μεγάλο έρωτα να μου ταράξει τα... κραγκα μου που λέμε. 

Ποια ήταν η τελευταία φορά που έκλαψες;

Πριν ένα μήνα όταν αποφάσισα οριστικά μέσα μου ότι δεν θα ξανακλάψω ποτέ γι' αυτό το άτομο!

Ποιο πρόσωπο της Ιστορίας θα ήθελες να γνωρίσεις;

Τον Σωκράτη γιατί ήταν ο πρώτος άνθρωπος που θέλησε να δημιουργήσει ένα στέρεο έδαφος, πάνω στο οποίο θα μπορούσαν ύστερα να θεμελιωθούν, οριστικά και αμετάκλητα, οι έννοιες του καλού, της αρετής και της σοφίας

Αν είχες μία μηχανή του χρόνου πού θα ταξίδευες;

Στην Αρχαία Ελλάδα του 5ου αιώνα π.Χ, για να ζήσω εν τη γενέσει τους, όλες τις μεγαλειώδης ηθικοπολιτικοκοινωνικές έννοιες που στοιχειοθετούν μια άριστη κοινωνία, τις οποίες διδάχτηκα από παιδί και βλέπω καθημερινά να καταπατούνται από τους διαχρονικά μέτριους, χαμηλής ηθικής στάθμης, μηχανορράφους ηγέτες και κεφαλαιοκράτες όλου του σύγχρονου κόσμου! 

Ποια ταινία σας σημάδεψε;

Είναι πάρα πολλές. Θα πω "Requiem for a dream" του Αρονοφσκι που το είδα 6 φορές και "Κακή εκπαίδευση" του Αλμοδοβάρ που το είδα πέντε φορές! 

Ποιο το αγαπημένο σου τραγούδι;

Πάλι είναι πάρα πολλά! Ένα από τα πιο αγαπημένα μου γιατί είναι πολύ εγώ, είναι η "Κουπαστή" του Κραουνακη. 


Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή στη ζωή σου;

Μέχρι τώρα η γέννησή μου!

Ποιος ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Η ώρα που θα πρέπει να αποχωριστώ τους γονείς μου.

Ποιος άνθρωπος (προσωπικότητα) θα ήθελες να είσαι;

Ο καλύτερος μου εαυτός 24 ώρες το 24ωρο.

Τι σημαίνει για σένα ευτυχία;

Να κάνεις αυτό που αγαπάς, να ζεις με αξιοπρέπεια παντί τρόπω και να έχεις δίπλα σου σπουδαίους ανθρώπους που σε καταλαβαίνουν να μοιράζεστε αγάπη!