Τίνα Λεωνορά: "Η τέχνη είναι ένας ξεχασμένος παράδεισος..."

Βόρις Καραγιάννης

Γράφει:
Βόρις Καραγιάννης

Η ηθοποιός Τίνα Λεωνορά μίλησε στον Βόρι Καραγιάννη και το Mentality10 και απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις!


Η Τίνα Λεωνορά βρίσκεται με το ένα πόδι στην Ελλάδα και με το άλλο στην Κύπρο. Ψάχνει, δοκιμάζει,  ρισκάρει, επιμένει. Είναι ακριβώς αυτό που λέει η φράση: "Δεν χάνω ποτέ. Είτε κερδίζω, είτε μαθαίνω". Και κάπως έτσι, το ταξίδι στην υποκριτική και στη ζωή γενικότερα, την έφερε στην Κύπρο, χωρίς ποτέ να ξεχνάει τη Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε θέατρο, κινηματογράφο, χορό και δημοσιογραφία και ανάμεσα σε όλα αυτά ψάχνει αυτό που η ίδια ονομάζει "έναν ξεχασμένο παράδεισο που είναι παρατημένος βαθιά στις καρδιές όλων μας". Με μία λέξη; Την τένχη! Μιλήσαμε για πολλά και διάφορα. Και το αποτέλεσμα της κουβέντας μας ακολουθεί... 

- Ποια είσαι; Τι είσαι και τι θα έλεγες για τον εαυτό σου σε κάποιον που δεν σε ξέρει καθόλου;

Δυσκολεύομαι τρελά στο να απαντήσω... γι’ αυτό καταλήγω στο ότι μάλλον είμαι απερίγραπτη. (γέλια)

- Στην Κύπρο πώς βρέθηκες;

Στην Κύπρο ήρθα για την τηλεοπτική σειρά «Όσα δεν ξέρεις» του Ανδρέα Βουγιούκα, όπου υποδυόμουν την Σάντυ, μια τραγουδίστρια παθιασμένη με όνειρα αλλά και ήθος. Αμέσως μεταπήδησα στη σειρά «Τα πέντε κλειδιά» του Κώστα Χριστοφόρου όπου ενσάρκωσα τη Λάρα, μια κατάσκοπο -πληρωμένη δολοφόνο. Τέλος έπαιξα σε πάνω απο 40 επεισόδια στο «Μπρούσκο» ως Λίνα.

- Σε είδαμε στο «Ντεφόλ» του Θεάτρου Ένα, τι περιλαμβάνει η συνέχεια;

Το μυθιστόρημα «Ντεφόλ» του Δημήτρη Καραγιάννη είναι εξαιρετικό και ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης κατάφερε να το διασκευάσει και να το σκηνοθετήσει με μεγάλη μαεστρία. Είμαι υπερήφανη γι’ αυτήν τη συνεργασία καθώς σπανίζουν οι δουλειές με ουσία και βάθος. Επρόκειτο για μια πραγματικά δύσκολη, βαριά και πολύ απαιτητική παράσταση. Άλλωστε -δυστυχώς- μιλάμε για πραγματικά γεγονότα κάτι που την καθιστούσε ακόμη πιο συγκλονιστική... Αυτό φυσικά φάνηκε και απο τον κόσμο… Παίζαμε με παράταση για πολύ καιρό. Όσο για την συνέχεια… ανυπομονώ να ξεκινήσω τις πρόβες για την καλοκαιρινή παραγωγή του Θεάτρου Ένα τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Χριστοδουλίδη.

- Τι σου έχει κάνει εντύπωση στην Κύπρο;

Μου κάνει εντύπωση που οι πεζοί είναι σχεδόν ανύπαρκτοι. Πρώτη φορά έχω υπάρξει στο κέντρο μιας πόλης και έχω νιώσει πως είμαι μόνη, λες και σταμάτησε ο χρόνος. Πολύ ενδιαφέρον συναίσθημα. Επίσης η φιλοξενία σας με εντυπωσιάζει και εξεπλάγην με το πόσο κοντά ήρθα με κάποιους ανθρώπους σε μικρό χρονικό διάστημα.

- Ποια στιγμή της καριέρας σου θα ξεχώριζες;

Κάθε ρόλος είναι μοναδικός. Σίγουρα όμως υπάρχουν κάποιοι με τους οποίους συνδέεσαι περισσότερο. Για παράδειγμα η Αντιγόνη από την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Και στον αντίποδα η Ισμήνη απο το έργο «Ισμήνη η άλλη εκδοχή» του Γιώργου Κοντοπόδη. Η Ιφιγένεια από το «Ντεφόλ» του Δημήτρη Καραγιάννη. Η Άννα Βιλεθάνα απο τα «60 Λεπτά» του Άνθιμου Κατιρτζόγλου που παίζω αυτό το διάστημα στη Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Σοφούλη. Αγαπώ την καθεμιά ξεχωριστά.

- Τι θα ήθελες να κάνεις στο μέλλον, ως προς την υποκριτική;

Να έχω πλήρη ελευθερία στο να κάνω δικά μου πράγματα και να επιλέγω μόνο με ένστικτο και με καθόλου λογική τους ρόλους και τις συνεργασίες μου.

-  Αν έβρισκες στο δρόμο σας ένα τζίνι, ποιες τρεις χάρες θα του ζητούσατε;

Να καταφέρει να πραγματοποιήσει μια βαθιά μετάλλαξη στις καρδιές και στα μυαλά των ανθρώπων ώστε: Να πάψουν να αδικούν ο ένας τον άλλο και αντί να αλληλοσκοτώνονται, να βοηθούν όπου μπορούν αυτούς που το έχουν ανάγκη, ώστε να εξαλειφθεί η πείνα και η δυστυχία. Να σταματήσουν να σκύβουν το κεφάλι και να ξεκινήσουν να ζουν ελεύθεροι, απαλλαγμένοι από δεσμά, μισαλλοδοξίες, νόρμες, στερεότυπα, και παράλογα θέσφατα. Να τελειώνουμε οριστικά με κάθε μορφή βασανισμού των ζώων και οποιουδηποτε εμβιου όντος.

-  Ποια ήταν η τελευταία φορά που έκλαψες;

Σήμερα.

-  Ποιο πρόσωπο της Ιστορίας θα ήθελες να γνωρίσεις;

Τον Ιησού ή τον Che.

- Αν είχες μία μηχανή του χρόνου πού θα ταξίδευες;

Στην Αναγέννηση ή στην Αρχαία Ελλάδα.

- Ποια ταινία σε σημάδεψε;

Πάρα πολλές..

- Τι είναι τέχνη για σένα;

Η τέχνη είναι για μένα μια μαγική μηχανή του χρόνου. Συνεργάζεται με την φαντασία μου, αλλά πρωτίστως με τον συναισθηματισμό μου και με εκτοξεύει από το τώρα στο άπειρο. Βγαίνω απο το φθαρτό μου σώμα και ενώνομαι με το άπιαστο. Με το ιδεατό. Με έναν ξεχασμένο παράδεισο που είναι παρατημένος βαθιά στις καρδιές όλων μας. Με έναν θησαυρό κρυμμένο που περιμένει να ανακαλυφθεί. Με κάνει να πετώ παρέα με τα πουλιά. Χορεύω μαζί τους στην αέναη τους πτήση. Είναι οι στιγμές που ο χρόνος σταματά. Αυτό είναι η τέχνη.

-  Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή στη ζωή σου;

Όλες. Όμως το ΠΙΟ σημαντικό είναι το τώρα.

- Ποιος ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Να μην χαμογελούν όσοι αγαπώ. Η μεγαλύτερη μου απελπισία πάντως είναι πως είμαι ανίκανη να βοηθήσω αυτούς που υποφέρουν.

-  Ποιος άνθρωπος (προσωπικότητα) θα ήθελες να είσαι;

Θέλω να είμαι η καλύτερη δυνατή εκδοχή μου.

- Τι σημαίνει για σένα ευτυχία;

Το πλαίσιο και η συναίσθηση δεν βοηθά σε μια συνεχόμενη αίσθηση ευτυχίας. Γι αυτό και συχνά με διακατέχει μια ανεξήγητη αντίδραση στα πάντα. Παρόλα αυτά, είναι σχεδόν εκνευριστικό το πόσο χαίρομαι με το καθετί… από τον ουρανό μέχρι τα κελαηδίσματα των πουλιών.