Κίκα Γεωργίου: «Θέλω να πω ένα τραγούδι με τον Tom Waits!»

Βόρις Καραγιάννης

Γράφει:
Βόρις Καραγιάννης

H Kύπρια ηθοποιός μίλησε στο Mentality10 και στον Βόρι Καραγιάννη.


Από τον τίτλο και μόνο, η διαπίστωση είναι εύκολη. Έχουμε να κάνουμε μ' έναν άνθρωπο που ονειρεύεται! Και ονειρεύεται χωρίς όρια, χωρίς ταβάνια και κάγκελα. Θέλει να ταξιδέψει σ' όλο τον κόσμο παίζοντας σε κινηματογραφικές ταινίες.
voriskΗ Κίκα Γεωργίου στα 18 της πήγε στο Σικάγο και σπούδασε μουσική. Το τραγούδι ήταν και είναι η μεγάλη της αγάπη, που πάντως «μπολιάστηκε» από την υποκριτική και τον χορό. Σπούδασε στη σχολή του Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη. Για το ρόλο της στην ταινία του Γιώργου Γκικαπέππα «Η πόλη των παιδιών», κέρδισε το Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Στο θέατρο έχει συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες Peter Stein, Γιάννη Χουβαρδά, Γιάννη Καλαβριανό, Νίκο Μαστοράκη, Φώτη Νικολάου, Μάρθα Φριντζήλα, Βασίλη Παπαβασιλείου. Χορεύει, τραγουδά επιλεκτικά πλέον και τώρα τελευταία νιώθει ερωτευμένη με τον κινηματογράφο. Την είδαμε στο «Ευτυχισμένοι μαζί» του Μέγκα, σε κυπριακές τηλεοπτικές σειρές, αλλά στα σίγουρα η τηλεόραση δεν την κέρδισε.

Ένα πρόσωπο καθαρό. Με τα πόδια στη γη και την καρδιά στον ουρανό. Έτσι θα την περιέγραφα με δυο προτάσεις. Βρεθήκαμε στην παλιά Λευκωσία. Ένα κρύο πρωινό, μ' ένα ζεστό καφέ και μια ζεστή κουβέντα.

10636230 873340089344471 6593177527032296764 n

- Λιγότερο ή περισσότερο, έχεις ασχοληθεί με το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, τον χορό και το τραγούδι. Με δυο κουβέντες τι είναι για σένα το κάθε ένα από αυτά;
Κ.Γ.: Θέατρο: «Θα ήθελα να κάνω περισσότερο. Θα ήθελα να έχω όμως έναν συγκεκριμένο λόγο για να κάνω θέατρο. Δεν θέλω απλώς να κάνω μία παράσταση ή να παίξω ένα ρόλο. Να δουλεύω με ανθρώπους που θαυμάζω και με συνεπαίρνουν. Έχει μία... αδρεναλίνη και ένα ρίσκο το θέατρο. Είναι σαν να βρίσκεσαι σ' ένα σχοινί και να περπατάς συνέχεια. Και πρέπει να κρατάς τη ψυχραιμία σου, να έχεις συγκρότηση και να έχεις δουλέψει αρκετά ώστε να το κρατήσεις όπως πρέπει.

Κινηματογράφος: "Τον αγαπώ πάρα πολύ αν και δεν έχω μεγάλη εμπειρία. Ουσιαστικά έχω κάνει δύο ταινίες, μία μικρού μήκους και μία μεγάλου. Με εξιτάρει πολύ το γεγονός ότι αυτές τις δουλειές μπορεί να τις δουν και τα εγγόνια μου, αν κάποτε αποκτήσω. Όπως εγώ, για παράδειγμα, βλέπω ταινίες του 1950. Και φυσικά όλο αυτό έχει μία μεγάλη ευθύνη".

Τηλεόραση: "Θα μπορούσαν να γίνουν πολύ ωραία πράγματα στην τηλεόραση. Όπως για παράδειγμα γίνονται στα αμερικάνικα σίριαλ ή όπως ήταν «Το Νησί». Όμως επιλέγουν οι παραγωγοί ή και οι ηθοποιοί, δεν ξέρω ακριβώς γιατί συμβαίνει, να γυρίζουμε 40 σκηνές την ημέρα και να δουλεύουμε 12ωρα. Αυτό αμέσως σου κόβει τα πόδια, δεν μπορείς να λειτουργήσεις ούτε καν με το ένστικτο. Είσαι ένα ρομπότ. Είναι σαν να δουλεύεις σε εργοστάσιο! Δεν ξέρω αν είδες το «Samsara». Υπάρχει μία σκηνή με «ίδιους ανθρώπους», με τα ίδια ρούχα που δουλεύουν σ' ένα εργοστάσιο σφαγής κοτόπουλων. Μία κοπέλα για ώρες ολόκληρες το μόνο που κάνει είναι να γυρίζει τα πόδια του κοτόπουλου προς τα έξω...

Μου αρέσει η τηλεόραση αλλά, πρέπει να είναι κάτι πολύ καλό. Όχι άλλες ιστορίες με εξώγαμα, χωρισμούς και απάτες και ψέματα στους φίλους μας και... φτάνει"!

157040 10151422629644221 1202477049 n

Χορός: "Δεν είχα φανταστεί ποτέ τον εαυτό μου να γίνεται χορεύτρια. Όμως από μωρό έκανα χορό και μάλλον έχω αυτή την ευκολία που έχει ένας άνθρωπος που ασχολείται με κάτι που δεν περιμένει να του επιστρέψει πολλά πράγματα. Ο Φώτης Νικολάου με πήρε χωρίς να ξέρει αν χορεύω και με έβαλε σε μία παράσταση που έπρεπε να χορέψω, να υποκριθώ και να τραγουδήσω. Ήταν δώρο για μένα. Ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα που είχα να κάνω. Όλα αυτά έγιναν ένα. Και τότε κατάλαβα ότι αν θέλεις να πεις κάτι, είτε σε βάλουν να το πεις κρεμασμένος ανάποδα, είτε να... πέφτεις από κτίριο (κτύπα ξύλο), είτε τραγουδώντας, θα το κάνεις".


"Έχει μία... αδρεναλίνη
και ένα ρίσκο το θέατρο"

giannis tourlidis

(φωτό: Γιάννης Τουρλίδης)

Τραγούδι: "Το θέατρο ήρθε μετά από το τραγούδι. Πρώτα πήγα στο Σικάγο και έκανα τραγούδι και μετά έψαξα το θέατρο. Περισσότερο για να υποστηρίξω το τραγούδι. Για να εξελίξω την σκηνική μου παρουσία, κάπως έτσι. Το ένα έφερε το άλλο και έτσι πήρα αυτή την πορεία που ακολούθησα τελικά".

- Κι αν έπρεπε τώρα να διαλέξεις μόνο ένα από αυτά;
Κ.Γ.: Μόνο ένα; Πολύ δύσκολο! (γέλια)

- Είναι αλλά πρέπει να το κάνεις γιατί αυτή είναι η ερώτηση (γέλια...)
Κ.Γ.: Χμ... Τραγούδι!

- Έχεις φτιάξει μία καριέρα που ξεπερνά την δεκαετία. Θα ήθελα να θυμηθείς μία στιγμή, αυτήν που σου έρχεται αμέσως στο μυαλό, απ' όλη αυτήν την πορεία...
Κ.Γ.: Είναι σχετικά πρόσφατη αυτή η στιγμή. Είναι η πρώτη μου ταινία. «Η πόλη των παιδιών». Δεν ήθελα να τελειώσει. Δεν ήθελα να τελειώσουν οι σκηνές. Πολύ αποκαλυπτική εμπειρία για μένα. Θυμάμαι την τελευταία σκηνή, ήταν η σκηνή της γέννας. Ήμουν σ' ένα κρεβάτι, στην στάση της γέννας από τις 9 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα. Δεν σηκώθηκα ούτε για να φάω. Μπήκα στο ρόλο και δεν ήθελα με τίποτα να βγω. Με συγκίνησε πολύ η πραγματική αυτή ιστορία της ταινίας. Η μοναξιάς μιας γυναίκας που θα φέρει στον κόσμο ένα παιδί που πραγματικά πιστεύω ότι κανείς δεν μπορεί να την καταλάβει, ούτε καν ο άντρας της. Πόσο μάλλον, στην συγκεκριμένη περίπτωση που μιλάμε για μία ξένη γυναίκα, σε μία ξένη χώρα χωρίς κάποιον στο πλευρό της.
(για τον ρόλο της στην ταινία «Η πόλη των παιδιών», η Κίκα Γεωργίου κέρδισε το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου)

- Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε 10-15 χρόνια από σήμερα;
Κ.Γ.: Μία ερώτηση με την οποία παλεύω πάρα πολύ τον τελευταίο καιρό. Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σ' ένα μεταβατικό στάδιο της ζωής μου. Τα όνειρά μου είναι αυτονόητα για μένα, αλλά για κάποιο τρίτο άτομο ακούγονται κάπως περίεργα. Εγώ θέλω να έχω σαν βάση την Κύπρο και να ταξιδέψω παντού κάνοντας ταινίες και τραγουδώντας. Είναι πολύ δύσκολο, φυσικά, να σε πιστέψει κάποιος που δεν σε γνωρίζεις και να σου εμπιστευτεί μία δουλειά. Παρ' όλα αυτά στο μυαλό μου όλα αυτά είναι σχεδόν δεδομένα ότι θα γίνουν!


"Όχι άλλες ιστορίες με εξώγαμα,
χωρισμούς και απάτες και ψέματα
στους φίλους μας... φτάνει!"

DSC 0040

- Αν είχες μία μηχανή του χρόνου, σε ποια εποχή θα ταξίδευες;
Κ.Γ.: Στην Γαλλία στην «Μπελ επόκ» (Belle Époque)

- Και με την ίδια μηχανή, ποια προσωπικότητα θα ήθελες να συναντήσεις;
Κ.Γ.: Τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

- Τι σε κάνει να θυμώνεις; Όχι σε προσωπικό επίπεδο, κοινωνικά μιλώ.
Κ.Γ.: Κάτι που με θύμωσε σήμερα το πρωί. Με όσα έγιναν στη Γαλλία με τις δολοφονίες στο γαλλικό περιοδικό. Διάβαζα σχόλια σε συζητήσεις. Κάποιοι Έλληνες που μιλούσαν για απαράδεκτα σκίτσα. Τοποθετήσεις του τύπου «αν σου έφερναν την Παναγιά, για παράδειγμα, γυμνή δεν θα αντιδρούσες»; Θύμωσα. Αυτό είναι ένα mentality που δεν αντέχω, αυτό της ακροδεξιάς. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποιος είναι τόσο ακραίος.

- Τι σου δίνει ελπίδα για το μέλλον; Πάλι με την κοινωνική διάσταση τίθεται η ερώτηση.
Κ.Γ.: Χμ... για παράδειγμα μου έδωσε ελπίδα το Pop Up Festival της Λευκωσίας. Μέσα από τα συντρίμια, μπορεί να βρεθεί μία φλόγα μικρή που θα δώσει τη συνέχεια. Δεν ξέρω το κίνητρο, αλλά για μένα που περνώ απ΄έξω, προτιμώ, αντί να δω δεκάδες μαγαζιά κλειστά, να δω ανθρώπους που πιστεύουν σε κάτι.

25364 111958702149284 3432426 n

- Ελλάδα ή Κύπρος;
Κ.Γ.: Λείπω από το 1997 από την Κύπρο. Δεν ξέρω αν είναι στο DNA μου, όμως όσο κι αν ήθελα να φεύγω από την Κύπρο και να γνωρίζω νέους πολιτισμούς κτλ, όποτε γύριζα ένιωθα την ψυχή μου να μπαίνει στη θέση της. Για κάποιο λόγο, περισσότερο τον τελευταίο καιρό, η Κύπρος με βοηθά να μην φοβάμαι. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορώ να μένω μόνιμα εδώ.

- Το μεγάλο σου όνειρο το είπαμε πιο πάνω...
Κ.Γ.: Έχω ακόμα ένα! Θέλω να τραγουδήσω ένα τραγούδι με τον Tom Waits! Αλήθεια!

- Ο μεγάλος σου φόβος;
Κ.Γ.: Να μην έχω έναν λόγο το πρωί να σηκωθώ από το κρεβάτι. Να μην έχω στόχο.

- Τώρα τι κάνεις; Πως προχωρά η καλλιτεχνική σου ζωή;
Κ.Γ.: Τέλειωσα μία ταινία στην Αθήνα. Και πάλι με σκηνοθέτη τον Γιώργο Γκικαπέππα. Λέγεται «Silent». Είναι η ιστορία μίας σοπράνο (σ.σ. την υποδύεται η Κίκα Γεωργίου), που σπουδάζει στην Πολωνία και την ημέρα των εξετάσεών της χάνει τη φωνή της. Αυτή είναι επιφανειακά η ιστορία. Το «Silent» ξετυλίγεται σε πέντε κεφάλαια. Κάθε κεφάλαιο παίρνει το όνομά του από τα πέντε πρόσωπα που διαμόρφωσαν την προσωπικότητά της κεντρικής ηρωίδας με αντίστροφη χρονολογική σειρά γνωριμίας: η δασκάλα της στην Πολωνία, ο φίλος της μουσικός στην Αθήνα, η ηθοποιός αδελφή της, ο σκηνοθέτης θεάτρου πατέρας της και η καθηγήτρια πανεπιστημίου και συγγραφέας μητέρα της, ταυτισμένοι κι οι δύο με τη γενιά της διανόησης του Μάη του '68. Και μέσα από αυτές τις συναντήσεις, βλέπουμε πως και γιατί αυτή η κοπέλα έχασε τη φωνή της... Πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα. Εύχομαι να τελειώσει σύντομα και να πάει καλά.

1507794 10152862217951672 8679620021764770789 n

Μετά πήρα μέρος στην παράσταση του Αργεντινού σκηνοθέτη Φερνάντο Ρούμπιο «Oσα είναι δίπλα μου». Ο Ρούμπιο γυρίζει τον κόσμο με αυτήν την παράσταση – πρότζεκτ. Σε κάθε χώρα που πηγαίνει, επιλέγει 7 ηθοποιούς γυναίκες. Βάζει 7 κρεβάτια σε κάποιο μέρος της πόλης. Μπορεί να είναι μία πλατεία ή μία στοά ή οπουδήποτε. Και οι θεατές ανά 15 λεπτά ξαπλώνουν στο ίδιο κρεβάτι με την ηθοποιό και ακούν ένα κείμενο και φεύγουν. Το κείμενο είναι το ίδιο και στα 7 κρεβάτια και σε όλες τις χώρες. Μία πολύ δυνατή εμπειρία. Συνειδητοποίησα πόση δύναμη έχει η ησυχία, μ' ένα βλέμμα σε συνδυασμό με μία εγγύτητα. Και πως μπορεί να ξεκλειδώσει πράγματα αυτός ο συνδυασμός. Δέκα άνθρωποι περνούσαν από αυτό το κρεβάτι κάθε μέρα, άγνωστοι άνθρωποι, διαφορετικοί μεταξύ τους. Και συνειδητοποιείς ότι οι ανθρώπινες σχέσεις ποτέ δεν εξαρτώνται από τον έναν. Είδα ανθρώπους να γελάνε, να κλαίνε, να καταρρέουν ακούγοντας το κείμενο.

388519 299662773378875 1896915672 n